27.29

De súpeto a voz de Deus chamoute lonxe 
e un silencio infindo fíxote noso 
baixo as pálpebras todas
que aínda te choran.

Xa es sombra de espellos vougos 
na baleira estancia de esquecidos nomes.

Xa es ausencia ispida ao pé dos candelabros 
e de todas as raíces que te apreixan.

¡Xa es ti mesmo, ou Luís, e pasa sempre!

Para sempre xa a procurar na terra 
o senso derradeiro que teñen as cousas.

Para sempre xa a te entobar na morte 
como nun ámbito novo 
ande te estender sen mágoas.

Para sempre xa como un anxo durmido
na cornixa longa do teu non ser...

E a nena probe bailará para ti deica a fin das idades.
E a noite será un piano escuro 
con música de estrelas.
E o vento arrincará os domingos dos almanaques 
para que o tedio non sexa contigo endexamais.
E terás unha escalinata de escumas 
baixo un reloxo inmóbil 
a onde Ela virá para te agardar 
recollendo no seu mandil 
un ramo de versos.

Ti dirás, entón, que a morte é fermosa
e nós calaremos 
para non te saber ausente.

Despois--alá das rosas brancas--
ti xa non serás máis 
que esa vaga e tan lene 
                                              sombra do aire na herba.

Y asi

Me miro al espejo y veo un mounstruo, tiene un rostro gordo y enorme, al igual que su cuerpo, es aterrador, se rie de mi.